آیا ظرافت و پراکندگی از
دی اکسید تیتانیوم بر عملکرد آن تأثیر می گذارد؟
ظرافت دی اکسید تیتانیوم در شرکت های دی اکسید تیتانیوم معمولاً از بقایای الک مش 325 برای کنترل استفاده می کنند، زمانی که ظرافت از حد استاندارد فراتر رود، لایه پوششی در سطح شی تزئین شده به وضوح دارای ذرات درشت است یا بر پراکندگی دی اکسید تیتانیوم تأثیر می گذارد.
دی اکسید تیتانیوم یک رنگدانه سفید با کیفیت برتر است که در آب و روغن نامحلول است و می تواند به طور یکنواخت در این محیط ها پراکنده شود، بنابراین دی اکسید تیتانیوم دارای دو ویژگی پراکندگی پراکندگی آب و پراکندگی روغن است. در پوششهای مبتنی بر آب، در شرایطی که سایر اجزای پوشش نرمال باشند، پراکندگی دی اکسید تیتانیوم در آب باید خوب باشد و پایداری پراکندگی در سیستم حاصل شود. برای پراکندگی ضعیف دی اکسید تیتانیوم در آب، تحت اثر نیروی برشی با سرعت بالا، پس از پراکندگی، به راحتی تجمع می یابد و منجر به بازگشت پدیده درشت می شود، به طوری که در فرآیند حمل و نقل رنگ، لایه لایه شدنی به وجود می آید. استفاده از یک ناراحتی بزرگ. برای پوشش های مبتنی بر حلال، زمانی که پراکندگی روغن دی اکسید تیتانیوم ضعیف است، دی اکسید تیتانیوم در حلال روغن نمی تواند به طور کامل پراکنده شود، همچنین منجر به تجمع ذرات می شود، تولید پوشش های مبتنی بر حلال، الزامات تجهیزات پراکندگی سختگیرانه است. ، مصرف انرژی بالا
اگر پراکندگی دی اکسید تیتانیوم ضعیف باشد، سطح فیلم پوشش ناهموار است و نور بازتاب شده کثیف است، که به شدت بر براقیت فیلم پوشش تأثیر می گذارد. از طرف دیگر، این فیلم پوشش ناهموار به راحتی آب و گرد و غبار را با رسانه های خورنده جمع می کند، که نه تنها ظاهر فیلم پوشش را تحت تأثیر قرار می دهد، بلکه دوام فیلم پوشش را نیز به طور جدی کاهش می دهد. یک دی اکسید تیتانیوم به خوبی پراکنده شده می تواند به طور مساوی در حلال پراکنده شود و سطح لایه پوششی مانند یک آینه صاف است و باعث می شود که بیشتر نور منعکس شود و در اثر آسیب اشعه ماوراء بنفش تا حد زیادی کاهش یابد. بنابراین، دی اکسید تیتانیوم حالت تیز به طور کلی پوشش داده نمی شود و جذب روغن بالای آن منجر به پراکندگی ضعیف روغن می شود که باعث می شود تا حدودی در کاربرد در صنعت پوشش محدود شود.
