عوامل موثر بر پراکندگی تیتانیوم
دی اکسید در پوشش های مبتنی بر حلال
دی اکسید تیتانیوم یک ماده تشکیل دهنده لایه ثانویه برای پوشش ها است که نه تنها سطح جسم مورد پوشش را روشن و سفید می کند، بلکه مقاومت در برابر آب و هوا، توانایی ضد پودر شدن و خواص رئولوژیکی پوشش را افزایش می دهد. پراکندگی دی اکسید تیتانیوم تأثیر مستقیمی بر فرآیند تولید، تجهیزات تولید و کیفیت محصول دارد. درک عوامل مؤثر بر پراکندگی دی اکسید تیتانیوم در پوشش ها نه تنها کیفیت پوشش ها را بهبود می بخشد، بلکه انتشار آلودگی را کاهش می دهد و امکان اجرای بهتر الزامات ملی صنعت پاک را فراهم می کند.
در پوششهای مبتنی بر حلال، پس از تعیین رزین و روغن حلال، خواص کاربرد و ویژگیهای عملکرد دیاکسید تیتانیوم، میزان پراکندگی و تثبیت پراکندگی دیاکسید تیتانیوم را تعیین میکند.
اولاً، میانگین اندازه ذرات و توزیع اندازه بر عملکرد رنگدانه دی اکسید تیتانیوم تأثیر می گذارد. وقتی اندازه ذرات دی اکسید تیتانیوم کمتر از 200 نانومتر درصد جرمی در حدود 30 درصد باشد، پتانسیل زتا در حدود -70mv است. اگر درصد جرمی کمتر از 20 درصد باشد، پتانسیل زتا حدود -40mv است، وضعیت اندازه ذرات دی اکسید تیتانیوم قابل مشاهده به طور جدی بر خواص الکتریکی سطح آن تأثیر می گذارد، بنابراین بر عملکرد جذب سطحی تأثیر می گذارد. لازم به ذکر است که اندازه ذرات نباید خیلی کوچک باشد، در غیر این صورت روی سایر خواص دی اکسید تیتانیوم تأثیر می گذارد، بهتر است اندازه ذرات را در (0115 ~ 013) Lm کنترل کنید.
ثانیا، سطح محتوای مواد محلول بر کاربرد دی اکسید تیتانیوم تأثیر می گذارد. در سیستم پراکندگی پوشش مخلوط، قطبیت یون های معدنی بسیار قوی بار سطح دی اکسید تیتانیوم را جبران می کند، اما همچنین نمی تواند یک لایه الکتریکی دوگانه قوی تشکیل دهد، به طوری که جذب سطح دی اکسید تیتانیوم ضعیف می شود، به طوری که رزین نمی تواند به طور محکم در سطح ذرات دی اکسید تیتانیوم جذب شود، بنابراین درجه تثبیت پراکندگی دی اکسید تیتانیوم را کاهش می دهد و در نتیجه در پوشش های مبتنی بر حلال به درشت باز می گردد.
ثالثاً، سطح جذب روغن بر پراکندگی دی اکسید تیتانیوم یا پایداری پراکندگی تأثیر می گذارد. جذب روغن بالای پراکندگی سنگ زنی دی اکسید تیتانیوم، بخشی از روغن حلال توسط دی اکسید تیتانیوم جذب می شود، به طوری که روغن رزین محلول کافی نیست، درجه حلال رزین کاهش می یابد، جذب دی اکسید تیتانیوم ضعیف می شود و در نتیجه پراکندگی آن می شود. و پایداری پراکندگی کاهش می یابد.
